Hobbels

Het was een zonnige namiddag. Ik zoefde over het asfalt. Naast mij lagen koeien vredig in de wei. Plotseling kwam mijn fiets met een schok omhoog. Voor één fractie van een seconde liet ik mijn stuur los, door de klap uit mijn handen getrild. De ketting klapperde tegen de achtervork. Snel staan, te laat, met een luide bonk kwam mijn fiets neer en ving ik de klap met mijn rug op. Een hobbel. Onder mij zag ik hoe een boomwortel zich een weg naar buiten heeft proberen te slaan. De boomwortel faalde, maar liet een aandenken achter waar menig fietser overheen zal stuiteren.

Voor mij doemden meer van deze bobbels op. Vele fietspaden in Nederland kampen met dit probleem. Ik heb zelf een gruwelijke hekel aan hobbels, gaten en niet recht liggende stoeptegels. Bij elke genomen hobbel denk ik aan hoe de renners tijdens de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix over miljoenen van dit soort schots en scheef liggende steentjes moeten rijden om de finish te halen. Diegene die het beste over hobbels kan rijden wint.

Ook in de omgeving van de plaats waar ik geboren en getogen ben, liggen de zogenaamde kasseienstroken. Niet bezaaid met vierkante keien, zoals in België en Noord-Frankrijk, maar lange stroken gemaakt van ronde keitjes. Deze ronde keitjes zijn wellicht nog erger. In elke toertocht in Drenthe komen ze wel voor. Na enkele meters stuiterde ik de gehele breedte van de weg over. Tussen de bomen door zag ik een fietspad liggen: asfalt. Met mijn fiets op de nek sprong ik de sloot over naar de fiets-hemel. Wat ik wel niet over heb voor een strak stukje asfalt.

Door al die hobbels en kieren in de wegen mijdt ik dan ook de stad van Amsterdam met de racefiets. Naast het door elkaar geschud worden, is er een teveel aan stukjes glas op de straat en zijn er te veel stoplichten.

Een paar weken terug zag ik op Facebook een event voor Tour de Femme: Een tocht op de zondagochtend voor vrouwen met een racefiets. We zouden verzamelen voor het Tropenmuseum. Dat is minstens zeven kilometer over de hobbelige paden van Amsterdam.

Toch was mijn nieuwsgierigheid gewekt en zocht ik met behulp van Google Street View een route richting Amsterdam-Oost bestaande uit zoveel mogelijk asfalt. Praktisch onmogelijk bleek wel. Ondanks de onmogelijke route, met een grote hoeveelheid glas bij club Trouw, ben ik toch gegaan. Even later reed er een grote groep paardenstaartjes door de polder. De hobbels waren het waard.